Μονή Αγίου Νικολάου που λέγεται και Στρατηγοπούλου ή Ντίλιου.
Κτήτορας της Μονής αναφέρεται πως ήταν ένα μέλος μιας σπουδαίας Βυζαντινής οικογένειας που ονομάζονταν Στρατηγόπουλοι. Εγκαταστάθηκαν στα Γιάννενα τον 13ο αιώνα, από την Κωνσταντινούπολη. Μία άλλη Γιαννιώτικη οικογένεια, η Ντίλιου, επισκεύασε τη Μονή. Έτσι αυτή έχει δύο ονόματα. Ο ναός εξωτερικά είναι μονόκλιτος, απλός, με μία ημικυκλική αψίδα του ιερού, που εξέχει ανατολικά.

Οι τοίχοι του Βυζαντινού ναού και νάρθηκα, παρουσιάζουν επιμέλεια στην κατασκευή. Αποτελούνται από ακανόνιστες τετράπλευρες πέτρες, τοποθετημένες σε σειρές, που εναλλάσσονται με ασυνεχείς στρώσεις τούβλων.
Με ιδιαίτερη φροντίδα είναι χτισμένη η πλευρά όπου υπάρχει η κυρία είσοδος. Η πλατιά τοξωτή θύρα είναι πλαισιωμένη από διπλή σειρά τούβλων.
Τη μικρή τοξωτή θύρα των κελιών πλαισιώνουν διπλή ζώνη από τούβλα και δυο πλαϊνές ημιαψίδες με  διπλό πλαίσιο πλιθαριών.
Πάνω από την είσοδο του καθολικού, διακρίνουμε την εικόνα του Αγίου Νικολάου. Έργο του 1849, πολύ αργότερα από την κτίση της Μονής, φιλοτεχνημένο από τον Πέτρο Γεωργιάδη, Πρωτοψάλτη της Μητροπόλεως Ιωαννίνων.

Μπαίνοντας μέσα στο ναό, πάνω από την είσοδο, υπάρχει έμμετρη κτητορική επιγραφή, που αναφέρει στοιχεία για την αγιογράφηση του ναού. Οι αγιογραφίες αυτές έγιναν την ίδια εποχή με τις αγιογραφίες στη Μονή Φιλανθρωπινών και έχουν το ίδιο ύφος. Αυτή η σύμπτωση δεν είναι τυχαία, αλλά οφείλεται σε κάποια άμιλλα των δυο Μονών, γιατί και οι δύο είχαν εκπαιδευτήρια.
Την υπέρθυρη επιγραφή πλαισιώνει διάκοσμος με θέματα από το φυτικό κόσμο.
Σε μια κόγχη του νάρθηκα βλέπουμε κι άλλον τέτοιο διάκοσμο με διαφορετικό μοτίβο.
Ένα ακόμη ελεύθερο θέμα του νάρθηκα, αλλά πιο συγκεκριμένο, εμπνευσμένο από το ζωικό βασίλειο, είναι η προσωποποίηση της θάλασσας.
Στο νάρθηκα σταματάμε μπροστά στην αγιογραφία της Βάπτισης του Χριστού.
Είναι μία από τις ωραιότερες αγιογραφίες, και τις πιο παραστατικές: Ανάμεσα σε δύο βράχους χύνονται τα νερά του Ιορδάνη ποταμού που αναβλύζουν από τα στόματα δυο ανθρωποειδών μορφών, τις πηγές του. Στο μέσο του ποταμού, ο Χριστός δέχεται το βάπτισμα από τον Πρόδρομο. Δεξιά παραστέκουν οι Άγγελοι και αριστερά παρακολουθούν την σκηνή άλλοι θεοσεβείς. Στις δύο γωνίες ψηλά, προβάλλουν οι προφήτες Ησαίας και Δαυίδ. 
Μπαίνοντας στον κυρίως  ναό, μπροστά μας εμφανίζεται το ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Στην κόγχη του Ιερού, βλέπουμε μια υπέροχη απεικόνιση της Αγγελικής Λειτουργίας, με τον Αμνό και τους συλλειτουργούντες Ιεράρχες.
Ακόμη μια εικόνα στην κόγχη του Ιερού, από την Παλαιά Διαθήκη, η θυσία του Αβραάμ.
Στον κυρίως ναό βλέπουμε την απεικόνιση της Αναλήψεως και σε άλλη πλευρά ολόσωμες εικόνες των Αγίων Αρτεμίου ή Νικήτα, Ιακώβου του Πέρσου, Μηνά, Αγίων Αναργύρων (Κοσμά και Δαμιανού).
Εδώ μπορούμε να δούμε μια ενότητα εικόνων που ιστορούν σκηνές από τη ζωή της Παναγίας μας:
Η κολακεία, η Επταβηματίζουσα, η Προσκύνηση των Μάγων και η Φυγή στην Αίγυπτο.
Σύμφωνα με την παράδοση του 19ου αιώνα, λειτούργησε στη Μονή εκπαιδευτήριο όπως και στη Μονή Φιλανθρωπινών. Μάλιστα αναφέρονται και αξιόλογοι μοναχοί δάσκαλοι, όπως ο Μακάριος Τσεχούλης, ο Μαννασής Πλέσσας, ο Νήφων Μεταξάς και ο Γεράσιμος  Τσεχούλης.
Σήμερα η Μονή αυτή είναι ένα μεγάλο ησυχαστήριο και τόπος αυτοσυγκέντρωσης και για τις «Φιλέορτες ψυχές» κατά τον Παπαδιαμάντη, αποτελεί τον ιδανικότερο χώρο για προσευχή.