Αποτελεί την αρχαιότερη και σημαντικότερη οδική αρτηρία του Ζαγορίου. Ήταν ένας πλατύς, λιθόστρωτος στο μεγαλύτερο μέρος του, ημιονικός δρόμος, που οδηγούσε από τη Θεσσαλία ή τη δυτική Μακεδονία στη Μονή Βοτσάς, μέσα από τα ορεινά περάσματα του Μετσόβου. Εκεί διακλαδιζόταν, και ένα τμήμα του οδηγούσε προς τα Ιωάννινα, ενώ το άλλο περνούσε μέσα από το κεντρικό Ζαγόρι και οδηγούσε προς το Δυτικό, την κοιλάδα του Καλαμά και το Ιόνιο.

Ο βασιλικόδρομος συνέδεε, δηλαδή, την Ήπειρο με την Αλβανία, την Ιταλία, τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ’ Πωγωνάτος, επιστρέφοντας από την Ιταλία στην Κωνσταντινούπολη, πέρασε απ’ αυτόν το δρόμο και στάθμευσε στο Ανατολικό Ζαγόρι, στο σημείο όπου έκτισε τη Μονή Βοτσάς. Υπολείμματα αυτού του δρόμου σώζονται σήμερα στο Κεντρικό και κυρίως Ανατολικό Ζαγόρι.