Το ιερό της Δωδώνης, ανάμεσα στις επιβλητικές οροσειρές της Μανωλιάσσας και του Τόμαρου, βρίσκεται στο μέσον  μιας στενόμακρης κοιλάδας που αποτελούσε για πολλούς αιώνες έναν από τους σημαντικότερους δρόμους επικοινωνίας του εσωτερικού της Ηπείρου με τις ακτές του Ιονίου. Αυτή θα ήταν ‘ η γη με τα καλά λιβάδια, τα πολλά πρόβατα και γελάδια, η εσχατιά του ελληνικού κόσμου που την αγάπησε πολύ ο Δίας και την όρισε για δικό του Μαντείο’ , όπως περιγράφει ο Ησίοδος την περιοχή του ιερού. Ήταν το «πέρασμα» από όπου έφθαναν στη Δωδώνη οι προσκυνητές από τη νότια Ελλάδα.